Садри Җәләл. Юләр

Ул елны картлар, тирән генә сулап алганнан соң, күңелсез тавыш белән: «Авыр еллар килде»,—дип куялар иде. Чынлап та, еллар авыр иде. Ике ел рәттән иген уңмады. Авыл халкы бәхет эзләү нияте белән төркем-төркем читкә,

Сәхәрдән соң

Сәхәр ашаганнан соң үзалдына тәнемдә бер уңайсызлык, авырайганлык сизә башладым. Баш әйләнә, колаклар шаулый, күз аллары караңгыланган шикелле була һәм сул як кабыргасы астында әллә нәрсә чәнчи иде.

Барысы да советски

Дөньяның, дим, әй, бер генә дә рәте-чираты калмады хәзер, ә! Нәрсәгә генә барып тотынма, барысы да советскигә әйләнеп бетте.
— Хатын-кызы, баласы-чагасы, туе-тешеме — барысы да советски.