Зөлфәт

Яшьлек, студент елларын искә төшерә башласам, һәрчак күз алдыма шагыйрь дусларым – Зөлфәт белән Мөдәррис Әгъләмов килеп баса. Ул чакта университет даирәләрендә һәр төркемнең потенциалы андагы шагыйрь, язучы яки сәләтле җаннарның саны белән исәпләнә торган иде. Зөлфәт белән Мөдәррис – беренче курста, без – икенчедә. «Без сезнең группаны талантлар хәзинәсе дип уйлаган идек. Үкчәгезгә бастылар, – диде укытучыларның берсе. – Быелгы группа иҗади шәхесләргә тагы да баерак». Әйе, Зөлфәт, Мөдәррис Әгъләмов, Рафаэль Хуҗин, Фәрит Гыйльми, Нур Әхмәдиев… Тагы әллә кемнәр. «Мин – шагыйрь!» – дип, күкрәк киереп йөри торган егетләр. Барысы да яшь, горур! Һәр икенчесе – Байрон! Алар арасында үзенең ярсу холкы белән аерылып торучы Зөлфәт бигрәк тә күзгә ташлана. Нечкә муен, маңгай тулы бөдрәләр. Ябык бит урталарында, ут чәчеп, ике зәңгәр күз янып тора. Ә тавышы, йөреше?!. Юк, йөреше түгел, очышы. Әйтерсең, аңа ике канат куелган. Әмма ул үзен шулкадәр гади итеп тота ки, син инде аны бер йөз еллап беләм дип уйлыйсың.