Авыл саен Рәхимә (Мәзәкият)

Заманында шагыйрь Мәхмүт Хөсәен, язучы һәм нәфис сүз остасы Камил Кәримов һәм җырчы, композитор Риф Гатауллин Югары Ослан районында кичәләр уздырып йөри.

Мәхмүт абыйның халык игътибарын тиз генә яулап алуда үз алымы бар. Ул һәр авылда: «Сездә Рәхимә исемле хатын-кыз бармы? Булса, безнең кичәгә килсен. Мин аңа багышланган поэмамны укыйм…» – ди. Һәм укый да. Дөресрәге, яттан сөйли. Халык әле Мәхмүт абыйга, әле алгы рәттә утыручы Рәхимәгә карый. Соңыннан тамашачылар шаулатып кул чаба, ә Рәхимә, алсуланган йөзе белән балкып, Мәхмүт абыйны коча-коча, аңа рәхмәт әйтә.

Өчәү булса – дуслар (Күзәтүләрдән)

Бер хатын-кыз – бары тик хатын-кыз гына. Икәү булсалар – дуслар яки дошманнар. Өчәү булса – дуслар. Өчтән артып китсә – хатын-кызлыктан чыгып, коллективлыкка әйләнәләр. Бу коллектив эчендә вак-төяк группачыклар, ярым-йорты, ике якка да карый торган группачыклар була. Әмма инде болар – көч. Хатын-кыз гына түгел.

Хәсән Туфан турында мәзәкләр

Остаз янында

Хәсән Туфан каты авырып киткәч, хәл белешергә дип, Илдар Юзеев белән Рәдиф Гаташ хастаханәгә бара. Шагыйрьнең хәлсез, кәефсез кыяфәтен күреп, Илдар Юзеев сорый:

– Хәлләрең ничек, Хәсән абый? – ди.

Каз теле (Арбор авылы мәзәге)

Түбән оч Габдерәшитнең кече малае армиядән русча өйрәнеп, татарчасын «онытып» кайта. Беркөн күрше-күлән шаулашып капка төбендә гәп сатып утырганда, бу егет, кемнеңдер сүзен аңламаганга салышып: «Как, как, как?» – дип сорап куя.

– И-и-и, берсеннән-берсе башлы булды Габдерәшитнең малайлары. Менә кечесе дә ике ел эчендә урыс телен генә түгел, каз телен дә ничек һәйбәт өйрәнеп кайткан бит! Ата казны уздырып, «как-как-как», дип утыра! – дигән күрше карты Хөрмәтулла абзый, кинаяле елмаеп.

Дурак түгел…

Татар әдәбияты дәресе бара. Керәшен авылы, керәшен балалары. Өйгә эш бирелгән: Тукайның «Китмибез!» шигырен ятлап килергә. Җәгүр (Егор) исемле малай борынын тарта-тарта түшәмгә караштыргалап сөйли:

Артык сүз

Фәнзаман Баттал. Рушан Шәмсетдинов рәсеме

Фәнзаман Баттал, үзенә кардәш туры килүче кампитр остасы белән киңәшеп утырганда, Чуашиядән Чаллыга кайтып баручы Айдар Хәлим килеп керә. Фәнзаман, кәнәфигә иңгән Айдар Хәлимгә ишарә ясап, энесенә болай ди:

– Таныш бул, Мансур, менә бу абыең – татар дөньясының бөек язучысы, Тукай йолдызлыгындагы иң якты йолдыз!

Шул бәяне ишеткән Айдар Хәлим, ләззәт белән елмая-елмая күзләрен йома да, тәмам эреп, мәрткә киткәндәй тынып кала. Шулчак, кардәш егеткә күз кысып алгач, һәр кешедән, һәрнәрсәдән кызык табучы Фәнзаман, сүзен дәвам итеп:

– Әйе-әйе, энем, бөек язучы белән таныштың син! Бик бәхетле син! – ди дә янә өстәп куя: – Айдар абыең ул бөеклек җәһәтеннән
миннән генә калыша!

Туфан Миңнуллиннан театраль мәзәкләр

Картаю

Камал театрының сәхнә артында – артистлар ял итеп утыра торган җирдә Туфан Миңнуллин бер артистканың бит очыннан пәп итеп алган икән. Моны күреп торучы өлкән артист Һидаят Солтанов:

– Да-а, Туфан да картая, хатын-кызларны кеше алдында үбә башлады, – дип әйтеп куйган.

Рафаэль Сәхәбиев Хәбир Ибраһимның җырлавын ничек бәяләгән?

Язучылар берлегендә ел әйләнәсендә иҗат кичәләре бик еш булып тора. Хәбир Ибраһимга язучы булуы гына җитмәгән, җырларга да ярата икән. Бер мәҗлестә «Ак калфакның табылган чагы» дигән затлы җырны башкарып, тәки ахырына кадәр җиткерә бу. Әллә үз итеп, әллә күңеле төшмәсен, дип, тыңлаучылар гөрләтеп кул чаба моңа. Үзеннән бик канәгать калган Борнаш малае Хәбир, тагы да мактанасы, тагы да мактау сүзләре ишетәсе килепме, опера җырчысы Рафаэль Сәхәбиев тирәсенә елыша да: